Skip to content

Redukcja wymiotów wywołanych przez Cisplatynę przez selektywnego antagonistę receptora neurokininy-1 ad

1 miesiąc ago

496 words

Początkowe wysiłki skupiały się na blokowaniu dopaminy fenotiazynami, butyrofenonami i metoklopramidem (który później okazał się wiązać z receptorem serotoniny) .13 Każdy związek jest częściowo skuteczny, gdy podaje się go jako pojedynczy środek. Stwierdzono, że kombinacje leków przeciwwymiotnych, takich jak metoklopramid i deksametazon, znacznie polepszają zapobieganie wymiotom wywoływanym przez chemioterapię. [14] Kolejny poważny przełom nastąpił po wprowadzeniu selektywnych antagonistów serotoniny, takich jak ondansetron i granisetron, które mają obwodowe i centralne miejsca akcja. Chociaż antagoniści serotoniny jako tacy poprawiają zapobieganie ostremu wymiotom wywoływanym przez chemioterapię, 15-17 lepszą kontrolę uzyskuje się dzięki połączeniu antagonisty serotoniny i deksametazonu, który całkowicie zapobiega wymiotom u 48 do 91 procent pacjentów.18-20 Jednakże, antagoniści serotoninowi nie są tak skuteczni wobec opóźnionego wymiotów.21,22 Najbardziej skutecznym obecnie sposobem zapobiegania opóźnionym wymiotom jest połączenie antagonisty serotoniny lub metoklopramidu z deksametazonem, co całkowicie zapobiega opóźnionemu wymiotowaniu u 52-69% pacjentów.9 23 Schematy te wymagają wielokrotnych dawek dziennych, a metoklopramid może powodować sedację i pozapiramidalne działania niepożądane. Istnieje zatem znaczna możliwość poprawy zapobiegania wymiotom opóźnionym.
Substancja P jest jedną z czterech ssaczych tachykinin znajdujących się w neuronach, w tym nerwów aferentnych nerwów unerwiających jądro trzonu mózgu tractus solitarii i obszar postrema. Egzogenna substancja P stosowana do komórek w jądrze tractus solitarii powoduje wymioty.24 Biologiczne działania substancji P są mediowane przez receptor neurokininy-1, receptor białka G sprzężony ze szlakiem przekazywania sygnału fosforanu inozytolu.25
L-754,030, trójpodstawiony acetal morfoliny, jest silnym i selektywnym niepeptydowym antagonistą receptora neurokininy-1. Antagoniści receptora neurokininy hamują wymioty wywołane przez cisplatynę u fretek, a penetracja centralnego układu nerwowego jest niezbędna dla przeciwwymiotnej aktywności leku. 26-28 U fretek L-754,030 powodowało zależne od dawki zahamowanie zarówno ostrego jak i opóźnionego wywołane cisplatyną. 29 Ponadto skuteczność addytywna została osiągnięta poprzez połączenie L-754,030 z deksametazonem lub ondansetronem (Tattersall FD: komunikacja osobista). Wstępne obserwacje sugerują, że podobne korzyści można uzyskać z antagonistą receptora neurokininy-1 u pacjentów30
Podjęliśmy się tego badania, aby ocenić antagonistę receptora neurokininy-1, L-754,030, w celu zapobiegania opóźnionemu wymiotom spowodowanemu cisplatyną; w celu ustalenia, czy L-754,030 nasila ostre działanie przeciwwymiotne kombinacji antagonisty serotoniny i deksametazonu; i do oceny bezpieczeństwa L-754,030.
Metody
Projekt badania
Osobnikami tego podwójnie ślepego, wieloośrodkowego badania kontrolowanego placebo byli mężczyźni i kobiety z rakiem, którzy wcześniej nie byli leczeni cisplatyną. Pacjenci zostali przydzieleni do jednej z trzech grup leczenia zgodnie z wygenerowanym komputerowo harmonogramem randomizacji, który uwzględniał stratyfikację według płci oraz w zależności od tego, czy pacjent otrzymał dodatkową terapię wysoce emetogenną, jak wcześniej określono.31 Wszyscy pacjenci pod warunkiem pisemnego poinformowani zgoda.
We wszystkich trzech grupach pacjenci otrzymywali doustną dawkę deksametazonu (20 mg) i dożylną dawkę granisetronu (10 ug na kilogram masy ciała) 30 minut przed otrzymaniem pojedynczej dawki cisplatyny (dzień 1)
[hasła pokrewne: buprenorfina, alprazolam, Enteroldisulfiram ]
[przypisy: oct oka, odleżyny leczenie, odma prężna ]